จงเป็นสะพานเชื่อม

สิ่งที่อยู่ภายในตัวคุณ

เมื่อผู้คนได้ยินคำว่า การพัฒนาตนเอง บางครั้งพวกเขาอาจสงสัยว่า

“นี่หมายความว่าฉันต้องเปลี่ยนตัวเองหรือ?”

“ฉันยังดีไม่พอหรือ?”

การพัฒนาตนเองไม่ได้หมายถึงการกลายเป็นคนอื่น ไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธตัวตนของคุณในวันนี้ หรือพยายามเปลี่ยนบุคลิกของคุณให้เป็นแบบอื่น

สำหรับฉัน มันเหมือนกับประติมากรที่กำลังปั้นดินเหนียว

ดินเหนียวมีเนื้อแท้ เอกลักษณ์ และศักยภาพอยู่แล้ว ประติมากรไม่ได้แทนที่ดินเหนียวนั้น แต่ค่อย ๆ ทำงานกับสิ่งที่มีอยู่ เพื่อเผยรูปทรงที่ซ่อนอยู่ภายในออกมาทีละน้อย

นี่คือมุมมองของฉันต่อการพัฒนาตนเอง ไม่ใช่การสร้างคนใหม่ขึ้นมา แต่เป็นการเผยตัวตนที่มีอยู่แล้วภายในคุณออกมาให้มากขึ้น

นำสิ่งที่มีอยู่ภายในตัวคุณออกมา

เราทุกคนมีจุดแข็ง ความสามารถ ความฝัน และคุณสมบัติบางอย่างที่อาจยังไม่ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่

บางอย่างอาจซ่อนอยู่ภายใต้ความกลัว ความสงสัย นิสัยเดิม ๆ หรือประสบการณ์ในอดีต ส่วนบางอย่างอาจเพียงต้องการความใส่ใจ การฝึกฝน และเครื่องมือที่เหมาะสมเพื่อให้เติบโตได้

การพัฒนาตนเองช่วยให้เรานำคุณสมบัติเหล่านั้นออกมา

อาจเป็นการอ่านหนังสือ เรียนรู้ทักษะใหม่ ทบทวนพฤติกรรมของตนเอง หรือตระหนักมากขึ้นว่าเราคิดและตอบสนองต่อสิ่งต่าง ๆ อย่างไร

นอกจากนี้ยังอาจหมายถึงการเข้าใจบุคลิกของตนเอง ทั้งจุดแข็งตามธรรมชาติ แนวโน้มของเรา และรูปแบบบางอย่างที่อาจคอยฉุดรั้งเราไว้

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องกลายเป็นคนอื่น

แต่หมายถึงการพัฒนาตัวเองให้เป็นคนที่เข้มแข็ง รอบรู้ และตระหนักรู้ในตนเองมากขึ้น

การเติบโตยังต้องอาศัยการเปลี่ยนแปลง

การพัฒนาตนเองไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเราควรคงเดิมอยู่เสมอ

เราอาจต้องเปลี่ยนนิสัยที่จำกัดเรา อาจต้องพัฒนาวิธีสื่อสาร วิธีตอบสนองเมื่ออยู่ภายใต้ความกดดัน วิธีปฏิบัติต่อผู้อื่น หรือวิธีพาตัวเองผ่านสถานการณ์ที่ยากลำบาก

แต่การเปลี่ยนพฤติกรรมไม่เหมือนกับการปฏิเสธตัวตนของเรา

การพัฒนาวินัย หรือการสร้างนิสัยที่ดีขึ้นอย่างที่ฉันชอบมอง ไม่ได้หมายความว่าก่อนหน้านี้คุณไม่มีคุณค่า การมีความอดทน กล้าหาญ หรือรอบคอบมากขึ้น ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณกำลังกลายเป็นคนอื่น

แต่มันหมายถึงการค่อย ๆ หล่อหลอมสิ่งที่มีอยู่แล้วให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เราไม่มีวันหยุดเติบโต

วันหนึ่งประติมากรรมอาจถูกมองว่าเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่มนุษย์นั้นแตกต่างออกไป

เรายังสามารถเรียนรู้เพิ่มเติมได้เสมอเกี่ยวกับวิธีคิด วิธีลงมือทำ วิธีรับมือกับความท้าทาย วิธีสร้างความสัมพันธ์ และวิธีสนับสนุนผู้คนรอบตัวเรา

เราสามารถพัฒนาทักษะใหม่ และค้นพบความฝันอีกครั้ง ซึ่งอาจถูกฝังไว้ภายใต้ความรับผิดชอบในชีวิตประจำวัน

ตัวตนของเราในวันนี้ไม่ใช่ขีดจำกัดของสิ่งที่เราสามารถเป็นได้ในอนาคต

เริ่มต้นด้วยการเข้าใจตัวเอง

เป็นเรื่องยากที่จะหล่อหลอมสิ่งที่เราไม่เข้าใจ

การตระหนักรู้ในตนเองช่วยให้เราเห็นจุดแข็ง บุคลิก และรูปแบบพฤติกรรมที่อาจกำลังฉุดรั้งเราไว้ได้ชัดเจนขึ้น

แบบทดสอบบุคลิกภาพไม่สามารถบอกได้ว่าคุณต้องกลายเป็นใคร แต่สามารถช่วยให้คุณเข้าใจได้ชัดเจนขึ้นว่าคุณเป็นใครอยู่แล้ว และยังมีศักยภาพด้านใดที่รอการพัฒนาอยู่ภายในตัวคุณ

คุณไม่ใช่ปัญหาที่ต้องแก้ไข

คุณคือคนคนหนึ่งที่สามารถเรียนรู้ เติบโต และนำสิ่งที่มีอยู่แล้วภายในตัวเองออกมาได้มากขึ้น

ดินเหนียวมีอยู่แล้ว คำถามคือคุณจะเลือกหล่อหลอมมันให้กลายเป็นอะไร

อยากเข้าใจจุดแข็งและแนวโน้มตามธรรมชาติที่มีอยู่ในตัวคุณให้มากขึ้นหรือไม่? ลองทำCore Color – แบบทดสอบบุคลิกภาพ

บทความที่เกี่ยวข้อง: การเติบโตจะง่ายขึ้นเมื่อเราเข้าใจทั้งตัวตนของเราและนิสัยที่ค่อย ๆ หล่อหลอมชีวิต อ่าน เข้าใจตัวเองก่อน และ นิสัยของคุณกำลังเปลี่ยนชีวิตหรือไม่?

การนำทาง – แค่รู้ว่าคุณอยากไปที่ไหนยังไม่เพียงพอ

พวกเราส่วนใหญ่เข้าใจถึงความสำคัญของการมีเป้าหมาย เราอยากรู้ว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน ต้องการบรรลุอะไร และบางทีอาจรวมถึงอยากเป็นคนแบบไหนระหว่างทาง แต่การรู้ว่าจุดหมายของคุณอยู่ที่ไหน ไม่ได้หมายความว่าคุณจะรู้ว่าจะไปถึงที่นั่นได้อย่างไร คุณยังต้องรู้ด้วยว่าจะนำทางอย่างไร

การกำหนดเส้นทางเป็นเพียงจุดเริ่มต้น

ลองจินตนาการถึงเรือลำหนึ่งที่ออกจากท่าเรือแห่งหนึ่งและมุ่งหน้าไปยังอีกแห่งหนึ่ง จุดหมายชัดเจน เส้นทางเดินเรือถูกคำนวณไว้แล้ว ทุกคนรู้ว่าเรือต้องไปที่ไหน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรือจะสามารถหันหัวไปยังจุดหมายแล้วเดินหน้าต่อไปโดยไม่ต้องปรับอะไรเลย

มีทั้งลม กระแสน้ำ สภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลง เรืออื่นอาจปรากฏขึ้น และสภาพต่าง ๆ ก็เปลี่ยนไปตลอดเส้นทาง เรือจึงต้องปรับทิศทางเล็ก ๆ อยู่เสมอ ชีวิตก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

เราสามารถตั้งเป้าหมายและมีภาพที่ชัดเจนว่าเราต้องการอะไร แต่เมื่อเราเริ่มเดินหน้า สิ่งต่าง ๆ ก็เกิดขึ้น เราได้เรียนรู้สิ่งใหม่ สถานการณ์เปลี่ยนไป เราทำผิดพลาด และโอกาสที่เราไม่เคยคาดคิดก็อาจปรากฏขึ้น

มีคำพูดหนึ่งที่ผมชอบมาตลอด: จงวางเป้าหมายของคุณไว้บนคอนกรีต และวางแผนของคุณไว้บนทราย

จุดหมายของคุณสามารถมั่นคงได้ ในขณะที่เส้นทางไปยังจุดหมายนั้นยังคงยืดหยุ่น การเปลี่ยนแผนไม่ได้หมายความว่าคุณต้องเปลี่ยนเป้าหมายเสมอไป บางครั้งการปรับเส้นทางต่างหากที่ทำให้คุณไปถึงจุดหมายได้ นั่นคือสิ่งที่การนำทางหมายถึง

คุณอาจกำลังเดินหน้า แต่ยังออกนอกเส้นทางได้

มีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างการเคลื่อนไหวกับความก้าวหน้า คุณอาจทำงานหนักทุกวัน มีวินัย และพยายามเดินหน้าต่อไป

แต่หากเส้นทางของคุณคลาดเคลื่อนไปเพียงเล็กน้อย เมื่อเวลาผ่านไป ระยะห่างระหว่างจุดที่คุณตั้งใจจะไปกับจุดที่คุณไปถึงจริง ๆ อาจมากกว่าที่คิด นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณควรเปลี่ยนเป้าหมายอยู่ตลอดเวลา

มันหมายถึงการหยุดเป็นครั้งคราวแล้วถามตัวเองว่า: ยังมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้องอยู่หรือไม่?

บางครั้งคำตอบคือใช่ บางครั้งคุณเพียงแค่ต้องปรับทิศทางเล็กน้อย และบางครั้งคุณอาจตระหนักว่าเส้นทางจำเป็นต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อคุณมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า

ผมได้เรียนรู้เรื่องการนำทางอย่างเป็นรูปธรรมมากเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ผมทำงานอยู่ในทะเล ผมค่อย ๆ ก้าวหน้าขึ้นจากงานบนดาดฟ้าเรือ และในที่สุดส่วนหนึ่งของหน้าที่ก็คือการบังคับเรือ

ครั้งแรก ๆ ที่ผมยืนอยู่ที่พวงมาลัยเรือ เราฝึกกันในทะเลเปิด เรือขนาดใหญ่ไม่ได้ตอบสนองเหมือนรถยนต์ เมื่อคุณเริ่มเลี้ยว คุณต้องรู้ด้วยว่าเมื่อใดควรหักกลับเพื่อต้านการเคลื่อนไหว เพื่อให้เรือกลับมาตั้งตัวอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง เจ้าหน้าที่ประจำเรือคนหนึ่งยืนอยู่ข้างผมและบอกอย่างชัดเจนว่าผมต้องทำอะไร

ต่อมามีสิ่งที่ท้าทายกว่ามาก นั่นคือการบังคับเรือขณะเข้าสู่ท่าเรือ ตอนนั้นมีผู้โดยสารอยู่บนเรือ มีคนกำลังกินและดื่ม และทุกอย่างต้องดำเนินไปอย่างราบรื่น การเลี้ยวที่ควบคุมไม่ดีอาจส่งผลมากกว่าแค่ความสะดวกสบายของพวกเขา ในบางพื้นที่มีน้ำตื้นอยู่นอกช่องทางเดินเรือที่ปลอดภัย ดังนั้นการรักษาเส้นทางให้ถูกต้องจึงมีความสำคัญอย่างมาก

มีเหตุการณ์หนึ่งที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของผมเป็นพิเศษ เรากำลังเข้าใกล้ท่าเรือท่ามกลางหมอกที่หนามาก ผมแทบมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าเลย

เรารู้แน่นอนว่าเรากำลังไปยังท่าเรือไหน เรารู้ว่าทางเข้าอยู่ตรงไหน เรารู้เส้นทาง แต่จากจุดที่ผมยืนอยู่ ผมมองไม่เห็นทาง

ดังนั้นผมจึงต้องพึ่งเครื่องมือที่อยู่ตรงหน้าและเจ้าหน้าที่ประจำเรือที่คอยให้คำสั่ง ปรับไปด้านหนึ่งไม่กี่องศา แก้ทิศทาง แล้วก็มีคำสั่งต่อไป ผมจดจ่ออยู่กับเส้นทางและทำตามคำแนะนำที่ได้รับ

แล้วผ่านม่านหมอก แสงไฟตรงทางเข้าท่าเรือก็ปรากฏขึ้นทั้งสองฝั่งของเรือ เราอยู่ตรงจุดที่เราควรอยู่พอดี

ประสบการณ์นั้นกลายเป็นภาพที่ทรงพลังสำหรับผมว่า การนำทางในชีวิตทำงานอย่างไร บางครั้งคุณรู้ว่าคุณกำลังจะไปที่ไหน แม้ว่าคุณจะยังมองไม่เห็นทางที่จะไปถึงที่นั่นก็ตาม

คุณค่าของอีกมุมมองหนึ่ง

นี่คืออีกจุดหนึ่งที่คนอีกคนสามารถมีคุณค่าอย่างมากได้ แน่นอนว่าคุณสามารถเลือกนำทางไปสู่เป้าหมายและความฝันด้วยตัวเองทั้งหมด แต่บ่อยครั้งนั่นทำให้การเดินทางยากและไม่แน่นอนกว่าที่จำเป็น

เมนเทอร์สามารถมอบสิ่งหนึ่งให้คุณ ซึ่งเป็นสิ่งที่ยากจะมอบให้ตัวเอง นั่นคือมุมมอง

ถ้าเป็นไปได้ เมนเทอร์คนนั้นควรเป็นคนที่เคยทำสิ่งที่คุณกำลังพยายามทำ หรือเคยเดินบนเส้นทางที่คล้ายกันมาก่อน พวกเขารู้จักกระแสน้ำบางสาย รู้จักอุปสรรคบางอย่าง และอาจมองเห็นว่าคุณกำลังค่อย ๆ ออกนอกเส้นทางก่อนที่คุณจะสังเกตเห็นด้วยตัวเองเสียอีก

เมนเทอร์ที่ดีไม่ได้เข้ามาควบคุมชีวิตของคุณ และไม่ได้ทำงานแทนคุณ คุณยังคงต้องเป็นคนถือพวงมาลัยเอง แต่พวกเขาสามารถช่วยให้คุณมองเห็นได้ว่าเมื่อใดถึงเวลาที่ต้องปรับเส้นทาง

เช่นเดียวกับที่เจ้าหน้าที่ประจำเรือบนสะพานเดินเรือสามารถมองเห็นและเข้าใจสิ่งที่ในเวลานั้นผมยังมองไม่เห็นด้วยตัวเอง คนที่มีประสบการณ์มากกว่าก็สามารถมอบมุมมองที่เรายังไม่มีให้เราได้

การนำทางต้องอาศัยทั้งความมั่นใจและความถ่อมตน

ผมเชื่อว่าเราควรเชื่อมั่นในตัวเอง เราควรเชื่อว่าเราสามารถเรียนรู้ เติบโต และทำสิ่งต่าง ๆ ที่ในตอนแรกอาจดูยากให้สำเร็จได้

แต่การเชื่อในตัวเองไม่ได้หมายความว่าคุณต้องเชื่อว่าคุณจำเป็นต้องรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง การกล้าพูดว่า “นี่คือจุดที่ผมต้องการไป ผมพร้อมที่จะลงมือทำ แต่ผมก็พร้อมที่จะเรียนรู้จากคนที่เคยเดินบนเส้นทางนี้มาก่อน” ก็เป็นความเข้มแข็งอย่างหนึ่ง

เป้าหมายไม่ใช่การพิสูจน์ว่าคุณสามารถเดินทางเพียงลำพังได้ เป้าหมายคือการไปให้ถึงจุดหมาย

อย่าปล่อยมือจากพวงมาลัย

ไม่ว่าตอนนี้คุณกำลังพยายามไปสู่อะไร บางทีคำถามที่สำคัญที่สุดอาจไม่ใช่เพียงแค่ว่า: อยากไปที่ไหน?

ลองถามตัวเองด้วยว่า: ตอนนี้กำลังนำทางอย่างไร? ใช้อะไรเป็นเครื่องมือในการนำทาง? ตรวจสอบเส้นทางของตัวเองบ่อยแค่ไหน? ใครสามารถช่วยให้คุณเห็นมุมมองที่คุณมองไม่เห็นจากจุดที่คุณยืนอยู่? และเมื่อพบว่าตัวเองออกนอกเส้นทางไปเล็กน้อย คุณพร้อมที่จะปรับแก้หรือไม่?

คุณอาจไม่สามารถมองเห็นเส้นทางทั้งหมดที่อยู่ข้างหน้าได้เสมอ บางครั้งก็จะมีหมอก

แต่หากคุณรู้ว่าจุดหมายของคุณอยู่ที่ไหน ยืดหยุ่นในวิธีที่จะไปถึงที่นั่น ใส่ใจกับเครื่องมือที่ใช้ในการนำทาง รับฟังคำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์ และปรับเส้นทางเมื่อจำเป็น คุณก็สามารถเดินหน้าต่อไปในทิศทางที่ถูกต้องได้

และในที่สุด แสงไฟที่คุณมุ่งหน้าไปหาอาจเริ่มปรากฏให้เห็นผ่านม่านหมอก

บทความที่เกี่ยวข้อง: การไปถึงจุดหมายยังต้องอาศัยความซื่อสัตย์กับตัวเองด้วยว่า การกระทำของคุณกำลังพาคุณไปถึงที่นั่นจริงหรือไม่ อ่าน: เริ่มต้นที่ตัวคุณ

คุกทางความคิด

บางครั้งสิ่งที่ฉุดรั้งเราไว้ คือสิ่งที่เราไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ เหมือนกับคุกทางความคิด

เราเติบโตขึ้นท่ามกลางค่านิยม ความเชื่อ และมุมมองต่อชีวิตของคนอื่น เราเรียนรู้จากพ่อแม่ จากคนรอบตัว และต่อมาจากโรงเรียนกับการทำงาน หลายสิ่งคุ้นเคยกับเรามากจนแทบไม่เคยตั้งคำถามกับมันจริง ๆ

เราเรียนรู้ว่าสิ่งต่าง ๆ ควรเป็นอย่างไร เราควรปรับตัวอย่างไร และเราควรทำอะไร บ่อยครั้งเราจึงเดินตามเส้นทางนั้น โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีเส้นทางอื่นให้เลือก

เส้นทางที่เราเรียนรู้ให้เดินตาม

เรียนให้จบ หางานดี ๆ ที่มั่นคง นั่นคือทิศทางที่ฉันเคยเรียนรู้มา

ไม่มีอะไรผิดกับเส้นทางนั้น ถ้าคุณมีความสุขกับงานและชีวิตที่กำลังสร้าง คุณก็ควรเลือกสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง แต่สำหรับฉัน มีความแตกต่างระหว่างการเลือกเส้นทางด้วยตัวเอง กับการเดินตามเส้นทางหนึ่งเพียงเพราะนั่นคือทางเดียวที่เราเคยรู้จัก

คนรอบตัวเราอาจเดินตามเส้นทางเดียวกัน พวกเขาถ่ายทอดสิ่งที่ตัวเองรู้ และอาจไม่เคยมีโอกาสได้รู้จักทางเลือกอื่นเช่นกัน

ตอนเรียนหนังสือ ฉันไม่ได้เรียนรู้เรื่องการทำให้เงินทำงานแทนเรา และฉันก็ไม่ได้เรียนรู้เรื่องนี้จากพ่อแม่ ฉันเข้าใจการทำงานเพื่อแลกกับรายได้ เข้าใจการใช้เวลาแลกกับเงิน แต่ความเข้าใจเรื่องการเงินที่กว้างกว่านั้นเป็นสิ่งที่ฉันต้องเริ่มเรียนรู้ด้วยตัวเอง

ความรู้นั้นไม่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ฉันเติบโตมา และเมื่อเราไม่รู้ว่ามีความเป็นไปได้แบบอื่นอยู่ เราก็ยากที่จะมองสิ่งเหล่านั้นเป็นทางเลือกจริง ๆ

สิ่งที่เราเรียนรู้เกี่ยวกับความผิดพลาด

ฉันคิดว่าวิธีที่เราเรียนรู้ให้มองความผิดพลาดก็อาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของคุกทางความคิดได้เช่นกัน ตอนอยู่โรงเรียน การตอบผิดมักถูกมองว่าเป็นเรื่องลบ แต่ในชีวิตจริง ความผิดพลาดอาจเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้

เมื่อฉันฟังคนที่สร้างบางสิ่งที่มีความหมาย ฉันมักได้ยินพวกเขาพูดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผิดพลาดระหว่างทาง พวกเขาทำพลาด ลองสิ่งที่ไม่เวิร์ก และต้องเรียนรู้จากมัน

มุมมองแบบนี้แตกต่างมากจากความคิดที่ว่าแค่ทำผิดก็เท่ากับล้มเหลว หากเราพกความกลัวว่าจะทำผิดติดตัวไป ความกลัวนั้นก็อาจกลายเป็นอีกส่วนหนึ่งของคุกทางความคิด

เริ่มเปิดใจให้กับสิ่งที่ต่างออกไป

สำหรับฉัน จุดเริ่มต้นคือความอยากรู้อยากเห็น คือการยอมถามตัวเองว่า อาจมีบางอย่างนอกเหนือจากวิธีที่เราเคยทำมาตลอดหรือไม่ ถ้าคุณกำลังอ่านบทความแบบนี้ บางทีคุณอาจเริ่มต้นเส้นทางนั้นแล้ว

เราอ่านได้ เราฟังได้ และเราเรียนรู้จากคนที่เคยทำสิ่งที่เราอยากทำได้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรู้ทางการเงิน ความฉลาดทางอารมณ์ การพัฒนาตนเอง และภาวะผู้นำ มีหนังสือและพอดแคสต์ที่พาเราไปพบแนวคิดที่เราอาจไม่เคยได้รับการสอนมาก่อน

ฉันจำไม่ได้ว่าเคยเรียนเรื่องเหล่านี้ในโรงเรียน ฉันต้องออกไปค้นหาและเรียนรู้ด้วยตัวเอง

เรากำลังพัฒนาเพื่อใคร?

ฉันยังเคยคิดถึงการอบรมและการพัฒนาที่เราได้รับผ่านงานด้วย ในงานที่ฉันเคยทำ ฉันไม่รู้สึกว่าจุดประสงค์หลักคือการช่วยให้ฉันสร้างชีวิตแบบที่ตัวเองต้องการ หรือช่วยให้เข้าใจว่าจะสร้างบางสิ่งของตัวเองได้อย่างไร การอบรมเหล่านั้นเชื่อมโยงกับสิ่งที่บริษัทต้องการ

เราอาจถูกส่งไปอบรม หรือได้รับโอกาสเดินทางเพื่อเรียนรู้งาน สิ่งนั้นอาจทำให้รู้สึกดี เพราะเหมือนมีใครกำลังลงทุนกับเรา แต่ฉันคิดว่าควรเข้าใจด้วยว่า การลงทุนนั้นเกิดขึ้นเพื่ออะไร

จากประสบการณ์ของฉัน บริษัทคาดหวังให้การลงทุนนั้นกลับมาเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจ นั่นคือสิ่งที่ฉันเข้าใจ แน่นอนว่าคนอื่นอาจมีประสบการณ์ที่ต่างออกไป

สำหรับฉัน สิ่งนี้หมายความว่า ฉันไม่อาจคาดหวังให้ที่ทำงานรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่ฉันจำเป็นต้องเรียนรู้เพื่ออนาคตของตัวเอง

การเลือกที่เป็นของคุณจริง ๆ

เมื่อเราเริ่มเรียนรู้ว่ามีความเป็นไปได้อื่นอยู่ บางอย่างก็เปลี่ยนไป เรามีข้อมูลและมุมมองมากขึ้นสำหรับใช้ตัดสินใจ

เราอาจยังเลือกงานเดิม อาจต้องการความมั่นคงจากงานประจำ หรืออาจเลือกสร้างบางสิ่งของตัวเองและลองไปในทิศทางใหม่ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามีทางเลือกอื่นอยู่ สำหรับฉัน นั่นคือสิ่งสำคัญ

ฉันไม่ได้บอกว่ามีวิธีใช้ชีวิตแบบเดียวที่ถูกต้องสำหรับทุกคน ถ้าคุณมีความสุขกับสิ่งที่ทำ ก็ทำต่อไป แต่ฉันอยากให้การตัดสินใจนั้นเป็นการตัดสินใจของฉันเอง โดยรู้ว่ามีความเป็นไปได้อะไรอีกบ้าง

เพราะเมื่อเราเริ่มมองเห็นมากกว่าเส้นทางที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก เราก็เริ่มเลือกชีวิตของตัวเองได้จริง ๆ

บทความที่เกี่ยวข้อง: การตระหนักถึงเส้นทางที่เราเคยถูกสอนให้เดินตาม อาจเปลี่ยนวิธีที่เรามองเรื่องงาน เวลา และอิสรภาพได้เช่นกัน อ่าน: ใครกันแน่ที่ควบคุมเวลาของฉัน?

รายได้ที่ดีไม่เท่ากับอิสรภาพ

คนคนหนึ่งอาจมีรายได้ดี แต่แทบไม่มีอำนาจควบคุมเวลาของตัวเองเลย คนคนหนึ่งอาจเป็นเจ้าของธุรกิจ แต่ยังรู้สึกผูกติดอยู่กับลูกค้า งานที่รับมา และความจำเป็นที่จะต้องสร้างรายได้ต่อไป

นี่เป็นเรื่องที่ฉันคิดอยู่บ่อย ๆ เพราะการมีรายได้ดี กับการมีอิสรภาพ ไม่ได้เป็นสิ่งเดียวกันเสมอไป

เมื่อรายได้ของคุณขึ้นอยู่กับเวลาของคุณ

ตอนที่ฉันยังอายุน้อย ฉันมองเห็นวิธีหารายได้หลัก ๆ อยู่สองแบบ คือเป็นพนักงาน หรือทำงานให้ตัวเอง ถ้าต้องการรายได้ ก็ต้องทำงาน ถ้าต้องการมากขึ้น ก็ต้องทำงานมากขึ้น เก่งขึ้นในสิ่งที่ทำ หรือเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง

ต่อมาฉันเริ่มเข้าใจความแตกต่างระหว่างการหารายได้จากเวลาที่เราขาย กับการสร้างบางสิ่งที่สามารถสร้างรายได้เกินกว่าชั่วโมงที่เราทำงานด้วยตัวเองโดยตรง

สิ่งนั้นเปลี่ยนวิธีที่ฉันมองเวลา

ในฐานะพนักงาน มักมีคนอื่นเป็นผู้กำหนดหลายส่วนของตารางชีวิต ส่วนการทำงานอิสระหรือทำธุรกิจของตัวเองอาจให้ความยืดหยุ่นมากขึ้นในบางด้าน แต่ลูกค้า กำหนดส่ง และงานต่าง ๆ ก็ยังอาจเป็นตัวกำหนดเวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวัน

ไม่มีอะไรผิดกับเส้นทางไหน แต่การเป็นเจ้าของธุรกิจไม่ได้หมายความโดยอัตโนมัติว่าเราจะเป็นเจ้าของเวลาของตัวเองมากขึ้น

ฉันมีทางเลือกมากแค่ไหน?

สำหรับฉัน คำถามจึงค่อย ๆ เปลี่ยนจากเรื่องรายได้เพียงอย่างเดียว ไปเป็นเรื่องของทางเลือก

ฉันควบคุมเวลาของตัวเองได้มากพอที่จะใช้ชีวิตในแบบที่มีความหมายสำหรับฉันหรือไม่? ฉันกำลังพึ่งพาอะไรอยู่? ถ้าสถานการณ์นั้นเปลี่ยนไป จะเกิดอะไรขึ้น?

เวลาไม่ได้มีไว้เพื่อทำงานเท่านั้น มันคือเวลากับครอบครัว เวลาเพื่อสุขภาพ เวลาเพื่อเรียนรู้ และเวลาเพื่อสิ่งที่เราอยากสัมผัสในชีวิต

ฉันอาจชอบสิ่งที่ทำอยู่ และในขณะเดียวกันก็ยังอยากมีทางเลือกมากขึ้นเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้

สร้างทางเลือกให้มากขึ้น

นี่ไม่ได้หมายความว่าต้องลาออกจากงานหรือเปลี่ยนทุกอย่างทันที ทางเลือกใหม่อาจเริ่มจากการเรียนรู้ทักษะหนึ่ง พัฒนานิสัยทางการเงินให้ดีขึ้น หรือค่อย ๆ สร้างโปรเจกต์เล็ก ๆ ควบคู่กับสิ่งที่ทำอยู่แล้ว

ประเด็นไม่ใช่ว่าทุกคนต้องทำแบบเดียวกัน แต่คือการถามตัวเองว่า อะไรจะช่วยให้เรามีทางเลือกมากขึ้นในอนาคต

ถ้าฉันชอบงานของตัวเอง ฉันอยากอยู่ต่อเพราะฉันเลือกเอง ถ้าฉันทำธุรกิจของตัวเอง ฉันก็อยากเข้าใจว่ามันกำลังมอบอิสรภาพแบบที่ฉันหวังไว้จริงหรือไม่

สำหรับฉัน รายได้ที่ดีมีคุณค่า แต่ฉันก็อยากมีเวลาใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองกำลังพยายามสร้างด้วย

บทความที่เกี่ยวข้อง: การสร้างทางเลือกให้มากขึ้น อาจเริ่มต้นจากการลงทุนในความรู้และทักษะของตัวเอง อ่าน: การลงทุนที่ดีที่สุดของคุณ

ความกล้าที่จะเปิดเผยตัวตนให้ผู้อื่นเห็น

การสร้างเว็บไซต์เป็นเรื่องหนึ่ง

การนำความคิดของตัวเองไปเผยแพร่บนโลกออนไลน์ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่การแสดงตัวตนของคุณ — ใบหน้า น้ำเสียง และบุคลิกของคุณ — ผ่านวิดีโอ คือการเปิดเผยตัวเองในอีกระดับหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

เมื่อคุณเห็นตัวเองในกล้อง มันง่ายมากที่จะกลายเป็นคนที่วิจารณ์ตัวเองรุนแรงที่สุด

คุณสังเกตเห็นทุกอย่าง

วิธีที่คุณพูด
รูปลักษณ์ของคุณ
การเคลื่อนไหวของคุณ
คุณฟังดูมั่นใจพอหรือไม่

ฉันเองก็เคยรู้สึกแบบนั้นขณะบันทึกวิดีโอสำหรับ Equipido

เมื่อคุณดูวิดีโอย้อนกลับ คุณอาจคิดว่า:
“ฉันพูดให้ดีกว่านี้ได้ไหม?”
“ฉันดูเป็นแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ควรถ่ายใหม่อีกครั้งไหม?”

แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง คุณต้องยอมรับสิ่งที่เรียบง่ายมากอย่างหนึ่ง

นี่คือตัวฉัน

นี่คือวิธีที่ฉันพูด

นี่คือรูปลักษณ์ของฉัน

และผู้ตัดสินที่เข้มงวดที่สุดในห้อง มักไม่ใช่คนอื่น

แต่คือตัวเราเอง

เมื่อคุณยอมรับได้ว่าทุกอย่างไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ บางอย่างก็เปลี่ยนไป คุณหยุดพยายามควบคุมรายละเอียดเล็ก ๆ ทุกอย่าง และเริ่มโฟกัสที่สาระของสิ่งที่ต้องการสื่อแทน

บางคนจะเห็นคุณค่าในสิ่งนั้น

บางคนอาจไม่เห็น

นั่นคือส่วนหนึ่งของการกล้าเปิดเผยตัวตน

แต่ถ้าคุณรอจนกว่าทุกอย่างจะรู้สึกสมบูรณ์แบบก่อนจะแบ่งปันบางสิ่งกับโลก คุณก็อาจไม่มีวันได้แบ่งปันอะไรเลย

บทความที่เกี่ยวข้อง: ความกลัวและความสงสัยมักเกิดขึ้นเมื่อเราเลือกที่จะเป็นที่มองเห็นและแสดงตัวตนของเรา อ่าน: ความกลัวและความสงสัยเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต

คุณอยากเข้าใจไหมว่ารูปแบบทางอารมณ์ของคุณส่งผลต่อวิธีที่คุณรับมือกับความเปราะบาง ความกลัวการถูกตัดสิน และการเปิดเผยตัวตนอย่างไร? อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับ แบบทดสอบรูปแบบทางอารมณ์

คุณกำลังอ่านหนังสืออยู่ หรือแค่เป็นเจ้าของมัน?

หนังสือเป็นได้หลายอย่าง

มันอาจเป็นสิ่งสวยงามที่วางอยู่บนชั้นหนังสือ เป็นสิ่งที่คุณสะสม จัดเรียง และรู้สึกภูมิใจที่ได้ครอบครอง บางทีคุณอาจมีหนังสือ 200 เล่ม 300 เล่ม หรือมากกว่านั้น วางเรียงอย่างสวยงามในห้องสมุดของคุณ โดยแทบไม่มีรอยใด ๆ เลย

และนั่นไม่ใช่เรื่องผิด หนังสือบางเล่มมีความพิเศษ บางเล่มมีลายเซ็น บางเล่มมีความหมายส่วนตัว และบางเล่มก็ควรถูกเก็บรักษาไว้อย่างสะอาดและสมบูรณ์

แต่เมื่อเราพูดถึงหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเอง ภาวะผู้นำ การสื่อสาร นิสัย หรือการเติบโต ผมคิดว่าเราควรถามคำถามที่ต่างออกไป

เราซื้อหนังสือเล่มนั้นมาตั้งแต่แรกเพื่ออะไร?

เพื่อให้ชั้นหนังสือดูดีขึ้น หรือเพราะเราอยากเรียนรู้อะไรบางอย่าง เปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง เข้าใจอะไรบางอย่าง หรือพัฒนาตัวเองในบางด้านของชีวิต?

ในมุมมองของผม หนังสือไม่ใช่แค่สิ่งที่เรามีไว้ครอบครอง หนังสือคือเครื่องมือ

ใครบางคนอาจใช้เวลาหลายปี บางครั้งอาจเป็นหลายสิบปี ในการรวบรวมความรู้ ประสบการณ์ เรื่องราว บทเรียน ความล้มเหลว และข้อคิดต่าง ๆ จนกลายมาเป็นเนื้อหาที่อยู่ในหน้าหนังสือเหล่านั้น ในบางกรณี หนังสือหนึ่งเล่มอาจเป็นเหมือนผลงานส่วนใหญ่ของชีวิตคนคนหนึ่ง ที่ถูกสรุปไว้ใน 200 หรือ 300 หน้า

เมื่อคุณเปิดหนังสือเล่มนั้น คุณไม่ได้แค่อ่านตัวอักษร คุณกำลังเข้าถึงประสบการณ์ของใครบางคน คุณกำลังเข้าถึงแนวคิดที่เขาอาจใช้เวลาหลายปีกว่าจะเข้าใจ และคุณสามารถรับแนวคิดเหล่านั้นได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง

นั่นเป็นสิ่งที่ทรงพลัง แต่จะทรงพลังก็ต่อเมื่อเราใช้หนังสือเล่มนั้นจริง ๆ

ผมรู้ว่าหลายคนดูแลหนังสือของตัวเองอย่างดี พวกเขาไม่อยากเขียนลงไปในหนังสือ ไม่อยากพับมุมหน้า ไม่อยากขีดเส้นใต้ บางทีอาจเป็นเพราะตอนเด็ก ๆ ถูกสอนให้ดูแลหนังสือให้ดี และแน่นอนว่า การดูแลสิ่งของเป็นเรื่องที่มีคุณค่า

แต่ถ้าหนังสือเล่มนั้นเป็นเครื่องมือสำหรับการเติบโตของคุณ ผมเชื่อว่าคุณไม่ควรกลัวที่จะใช้มัน

เขียนลงไปในหนังสือ ขีดเส้นใต้ประโยคสำคัญ พับมุมหน้าถ้าจำเป็น เขียนบันทึกไว้ที่ขอบกระดาษ ทำเครื่องหมายตรงส่วนที่ท้าทายคุณ สร้างแรงบันดาลใจให้คุณ หรือทำให้คุณหยุดคิด

กล้ากับมันสักหน่อย

เพราะจุดประสงค์ของหนังสือไม่ใช่แค่การคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์แบบ จุดประสงค์ของหนังสือคือการช่วยให้คุณเติบโต

แน่นอนว่ามีข้อยกเว้น ผมเองก็มีหนังสือที่ผมไม่เขียนลงไป มีหนังสือพร้อมลายเซ็นจากผู้เขียนที่มีความหมายพิเศษสำหรับผม และผมก็เก็บหนังสือเหล่านั้นไว้เหมือนเดิม แต่เวลาที่ผมต้องการศึกษาหนังสือเล่มหนึ่งอย่างจริงจัง ผมมักมีอีกเล่มหนึ่งไว้ใช้เป็นเครื่องมือในการทำงานกับเนื้อหา

นั่นคือความแตกต่างสำหรับผม หนังสือบางเล่มเป็นของที่ระลึก หนังสือบางเล่มเป็นเครื่องมือ และเมื่อหนังสือเป็นเครื่องมือ ผมก็อยากใช้มันให้เต็มที่

ทุกวันนี้ ผมมักใช้หนังสือเล่มเดียวกันหลายรูปแบบ ผมอาจมีหนังสือเล่มจริง อาจมีเวอร์ชัน Kindle และบางครั้งผมก็ฟังเป็นหนังสือเสียงด้วย

ตัวอย่างเช่น Atomic Habits มีแนวคิดที่มีประโยชน์มากมาย จนการอ่านเพียงครั้งเดียวไม่เพียงพอสำหรับผม ผมอาจอ่านหนังสือเล่มนั้นจบภายใน 10 หรือ 12 ชั่วโมง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมซึมซับทุกอย่างที่ James Clear ใส่ไว้ในหนังสือเล่มนั้นแล้ว

การอ่านหนังสือจบกับการเรียนรู้จากหนังสือจริง ๆ เป็นคนละเรื่องกัน

นั่นคือเหตุผลที่ผมชอบใช้การไฮไลต์ การจดบันทึก และการทบทวนซ้ำ เมื่อใช้ Kindle ผมสามารถทำเครื่องหมายส่วนสำคัญ ส่งออกข้อความที่ไฮไลต์ไว้ แล้วกลับมานั่งศึกษาอย่างละเอียดในภายหลัง เมื่อฟังหนังสือเสียง ผมสามารถฟังขณะเดิน ขับรถ หรือเตรียมอาหารเช้าได้ ส่วนหนังสือเล่มจริง ผมสามารถทำเครื่องหมายบนหน้าและเขียนความคิดของตัวเองไว้ข้าง ๆ แนวคิดของผู้เขียนได้โดยตรง

แต่ละรูปแบบทำให้ผมเชื่อมโยงกับเนื้อหาได้ต่างกัน และนั่นนำไปสู่อีกประเด็นสำคัญ หนังสือไม่ใช่แค่เครื่องมือสำหรับการอ่านเท่านั้น แต่มันยังเป็นเครื่องมือสำหรับการทบทวนตัวเองได้ด้วย

เมื่อผมอ่านหนังสือดี ๆ เกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองหรือภาวะผู้นำ ผมไม่ได้อยากถามแค่ว่า “ผู้เขียนพูดว่าอะไร?” แต่ผมอยากถามด้วยว่า สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตผมอย่างไร? ตอนนี้ผมทำสิ่งนี้อยู่ตรงไหนแล้ว? ตรงไหนที่ผมยังไม่ได้ทำ? ผมควรเปลี่ยนอะไร? และมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่ผมสามารถเริ่มนำไปใช้ได้ตั้งแต่วันนี้ไหม?

ตรงนั้นคือจุดที่คุณค่าที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้น

เพราะการอ่านหนังสือไม่ได้เปลี่ยนชีวิตคุณโดยอัตโนมัติ แต่การศึกษาอย่างจริงจังอาจเปลี่ยนได้ การนำไปใช้อาจเปลี่ยนได้ การกลับมาอ่านซ้ำอาจเปลี่ยนได้ และการสอนสิ่งนั้นให้คนอื่นอาจเปลี่ยนได้เช่นกัน

อีกวิธีหนึ่งที่ทรงพลังในการใช้หนังสือ คือการศึกษาหนังสือร่วมกับคนอื่น

สิ่งนี้สามารถทำได้ในกลุ่มมาสเตอร์มายด์ กลุ่มศึกษา ทีม หรือแม้แต่กับเพื่อนเพียงคนเดียว เมื่อก่อน ผมกับเพื่อนคนหนึ่งเคยทำแบบนั้น เราเลือกหนังสือหนึ่งเล่ม อ่านกันสัปดาห์ละหนึ่งบท แล้วนัดวิดีโอคอลกันหนึ่งชั่วโมงเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับบทนั้น

จุดประสงค์ไม่ใช่แค่การพูดคุยกันเรื่องเนื้อหาในบทนั้น แต่คือการถามว่าแนวคิดเหล่านั้นหมายความว่าอะไร มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราอย่างไร และเราจะนำไปใช้จริงในชีวิตประจำวันและในธุรกิจได้อย่างไร

การพูดคุยแบบนั้นสามารถทำให้หนังสือมีคุณค่ามากขึ้น คุณได้ฟังมุมมองของอีกคน คุณได้อธิบายความคิดของตัวเอง และคุณถูกผลักให้คิดลึกขึ้นเกี่ยวกับสิ่งที่คุณได้อ่าน บางครั้งนั่นแหละคือช่วงเวลาที่หนังสือเริ่มมีประโยชน์จริง ๆ

ถ้าคุณกำลังสร้างองค์กร นำคน พัฒนาตัวเอง หรือช่วยให้คนอื่นเติบโต หนังสือสามารถกลายเป็นเครื่องมือที่ใช้งานได้จริง หนังสืออย่าง The Magic of Thinking Big หนังสือของ John Maxwell หรือหนังสือด้านภาวะผู้นำเล่มอื่น ๆ อาจเป็นสิ่งที่คุณอ่านเพื่อตัวเอง แต่ก็อาจเป็นสิ่งที่คุณแนะนำหรือให้คนที่เพิ่งเริ่มต้นเส้นทางของตัวเองยืมอ่านได้ด้วย

แต่ถ้าคุณจะแนะนำหนังสือเล่มหนึ่งให้ใครสักคน การที่คุณเคยศึกษามันด้วยตัวเองมาก่อนย่อมช่วยได้ ไม่ใช่แค่อ่านผ่าน ๆ หนึ่งครั้ง แต่ศึกษามันจริง ๆ

เพราะเมื่อนั้นคุณจะรู้ว่าทำไมมันจึงสำคัญ คุณรู้ว่าส่วนไหนมีประโยชน์ คุณรู้ว่ามันตั้งคำถามอะไร และคุณรู้ว่ามันสามารถช่วยให้ใครบางคนคิดต่างออกไปได้อย่างไร

นั่นคือเหตุผลที่ผมคิดว่าคำถามว่า “หนังสือคืออะไร?” สำคัญกว่าที่อาจดูเหมือนในตอนแรก

สำหรับบางคน หนังสือคือของตกแต่ง สำหรับบางคน หนังสือคือความบันเทิง สำหรับบางคน หนังสือคือของสะสม และสำหรับบางคน หนังสือคือเครื่องมือ

ไม่มีคำตอบไหนที่ผิดโดยอัตโนมัติ แต่ผมคิดว่าเราควรซื่อสัตย์กับตัวเอง

เมื่อเป็นหนังสือเกี่ยวกับการเติบโต ภาวะผู้นำ นิสัย การสื่อสาร หรือความสำเร็จ เราซื้อมันมาเพื่ออะไร? เราซื้อมันมาเพียงเพื่อมีไว้ครอบครองเป็นหลัก หรือเราซื้อมันมาเพื่อใช้?

เพราะถ้าเป้าหมายคือการเติบโต หนังสือเล่มนั้นต้องเป็นมากกว่าสิ่งที่วางอยู่บนชั้น มันต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ

บางทีนั่นอาจหมายถึงการเขียนลงไปในหนังสือ บางทีอาจหมายถึงการไฮไลต์ บางทีอาจหมายถึงการฟังมากกว่าหนึ่งครั้ง บางทีอาจหมายถึงการส่งออกบันทึกของคุณแล้วนำมาศึกษา บางทีอาจหมายถึงการพูดคุยเรื่องหนังสือกับคนอื่น หรือบางทีอาจหมายถึงการเลือกแนวคิดหนึ่งข้อแล้วนำไปใช้ตลอดสัปดาห์ถัดไป

ประเด็นไม่ใช่ว่าทุกคนต้องใช้หนังสือในแบบเดียวกัน

ประเด็นคือการลองพิจารณาว่าหนังสือทุกเล่มจำเป็นต้องถูกปฏิบัติเหมือนเป็นสิ่งเปราะบางเสมอไปหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อคุณค่าที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การรักษาหน้ากระดาษให้สมบูรณ์แบบ

คุณค่าที่แท้จริงอยู่ที่สิ่งที่หนังสือช่วยให้คุณเข้าใจ เปลี่ยนแปลง และนำไปใช้

ดังนั้น ครั้งต่อไปที่คุณหยิบหนังสือขึ้นมา โดยเฉพาะหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองหรือภาวะผู้นำ ลองถามตัวเองว่า หนังสือเล่มนี้มีไว้เพื่ออะไร?

มันเป็นสิ่งที่ผมอยากเก็บไว้ให้สมบูรณ์แบบหรือเปล่า?

หรือมันเป็นสิ่งที่ผมอยากใช้จริง ๆ?

สำหรับผม หนังสือหลายเล่มของผมคือเครื่องมือ

และเครื่องมือก็มีไว้ให้ใช้งาน

อยากรู้ไหมว่าอะไรช่วยให้คุณเปลี่ยนสิ่งที่เรียนรู้ให้เป็นการลงมือทำ และก้าวต่อไปในเส้นทางการเติบโตที่คุณต้องการ? อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับ แบบทดสอบรูปแบบการตั้งเป้าหมาย